Identiteit
Omdat ik me anders voelde, dacht ik lange tijd dat er iets mis was met mij.
"Laat zien wie jij bent," kreeg ik vaak te horen. Alleen wist ik dat zelf nog niet zo goed. Mijn sensitiviteit bracht mijn aandacht steeds naar de ander. Soms voelde ik me zelfs verantwoordelijk voor de hele wereld.
We leven in een tijd waarin identiteit belangrijk lijkt. Wie ben je? Waar hoor je bij? Wat zegt jouw achtergrond, je overtuiging, je verhaal over jou? Het hokje geeft houvast om jezelf te kunnen benoemen. Om ergens bij te horen.
En zo ontdekte ik iets wezenlijks.
Mijn kracht zit niet in het vaststaan in één vaste vorm. Mijn openheid en fluiditeit zijn geen gemis, maar kwaliteiten. Zodra ik zeg: ik ben dit, ontstaat er ook een grens. En elke grens creëert, hoe subtiel ook, een binnen en een buiten.
Identiteit kan steun geven, maar ook verstarren. Wat begint als herkenning, kan eindigen als beperking. Niet omdat identiteit verkeerd is, maar omdat we gaan geloven dat het is wie we zijn.
Zijnscoaching hielp mij mijn gevormde identiteit te onderzoeken, te omarmen én te overstijgen. Niet door haar af te wijzen, maar door te zien dat ze een tijdelijke vorm is. Een expressie, geen essentie.
Wanneer het hokje oplost - zelfs dat van het anders zijn - blijft er niets over om je aan vast te houden. En juist daar ontstaat ruimte om vrij te zijn. Nu ik weet wie ik wezenlijk ben, kan ik die oude verantwoordelijkheid loslaten.
